Langs de Appelboomstraat

 

Een voet is van de laars ontdaan

De andere nauwelijks zichtbaar,

al verzonken in de aarde

Of ze toebehoorden aan

een lerares of molenaar

is nu niet meer van waarde

 

De wind beweegt de blaad’ren van de haag

zoals ze dat al eeuwen deed

Gelakte nagels aan een hand;

een hoofd verdwenen in een kraag

Het hoorde hoe de jongen kreet

toen hij door vreemden werd ontmand

 

Niet lang daarvoor moest hij toezien hoe

wie hem voedde werd verslonden;

net als de wereld, en de zon

Een hond rent blaffend op mij toe

Hoe anderen nog verbergen konden,

is dat wat hier al niet meer kon

 

Ze rukken op naar het westen,

zonder doel en zonder zin

Soms achterneven, soms een verre oom

Aan weerszijden rusten resten

Ginder ligt een heel gezin;

appels bij de boom

 

Ze zeggen ‘wraak smaakt zoet’,

maar hier wacht enkel bitter in de goot;

voor nu en ook voor ooit

De straat zwart van geronnen bloed

Geziene gruwelen snel gedood,

waar regen mensenhuiden looit.